زمینه الکتروشوک یک درمان موثر، ایمن و کاربردی برای بیماران با اختلالات روانپزشکی شدید مقاوم و اورژانسی می باشد. ولی اغلب با تغییرات همودینامیک همراه است. هدف هدف از این مطالعه ارزیابی الگوی تغییرات همودینامیک در بیماران کاندید الکتروشوک است. روش ها این مطالعه طولی در بیمارستان آموزشی درمانی شفاء رشت، ایران در سال 1399 انجام شد. پارامترهای همودینامیک شامل ضربان قلب، فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک و فشار متوسط شریانی، در فواصل زمانی قبل از القای بیهوشی، یک دقیقه بعد القای بیهوشی، یک دقیقه پس از تشنج و پانزده دقیقه بعد بیداری ثبت گردید. اطلاعات ثبت شده از همودینامیک بیماران در زمانهای ذکر شده با هم مقایسه شدند. یافته ها سرانجام اطلاعات 126 بیمار مورد آنالیز قرار گرفت. بیشتر بیماران مبتلا به اختلال روان پریشی اسکیزوفرنی (59. 5%) و تعداد کمی از آن ها دچار افسردگی ماژور (14. 3%) و 15. 9% از آنها به بیماری های همراه مبتلا بودند. روند تغییرات فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک و فشار متوسط شریانی در چهار بازه زمانی اندازه گیری شده معنی دار بود (0/0001=P) اما در مورد ضربان قلب ارتباط معنی داری یافت نشد)0/74 P=). با این حال، تمام تغییرات پارامترهای همودینامیک در محدوده نرمال نگه داشته شدند. نتیجه گیری مطالعه ما نشان داد علی رغم نوسانات ایجاد شده در پارامترهای همودینامیک در حین انجام الکتروشوک، اداره بیماران در نتیجه عملکرد تیمی و تعامل مناسب گروه روانپزشکی و بیهوشی و پرستاران به طور قابل قبولی انجام شده است.

مقدمه: انتقال بیماران از تخت عمل به ریکاوری می تواند منجر به تغییرات همودینامیک گردد. عوامل موثر بر پارامترهای همودینامیک و اکسیژناسیون شریانی شامل نوع ماده بیهوشی، طول مدت جراحی، انتقال بیمار، سن، بیماری های زمینه ای و غیره است. در زمینه تغییرات به وجود آمده در اطفال اطلاعات دقیقی در دسترس نمی باشد لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات همودینامیک و اکسیژناسیون شریانی اطفال در بدو ورود به ریکاوری است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی آینده نگر 120 کودک 12-1 ساله تحت عمل جراحی مینور با بیهوشی عمومی مورد مطالعه قرار گرفتند. فشارخون سیستولیک، دیاستولیک و متوسط شریانی، ضربان نبض، O2sat در زمان های قبل از آغاز بیهوشی و جراحی بلافاصله قبل از انتقال و بدو ورود به ریکاوری اندازه گیری و ثبت گردید و سپس توسط نرم افزار SPSS مورد آنالیز قرار گرفت.یافته های پژوهش: میانگین فشارخون سیستولیک، دیاستولیک، متوسط شریانی و O2sat بدو ورود به ریکاوری نسبت به سایر زمان ها کاهش و میانگین ضربان نبض افزایش معنی داری را نشان داد. (P<0.05) بحث و نتیجه گیری: علت هیپوتنشن می تواند هیپوکسی شریانی، کاهش بازگشت وریدی و افت برون ده قلب در اثر هیپووالمی باشد. تاکیکاردی می تواند به صورت جبرانی در پاسخ به کاهش فشارخون، درد، هایپوکسی و استرس ناشی از اکستوباسیون باشد. هایپوکسی در اثر انسداد راه هوایی فوقانی، آتلکتازی و ضعف ناشی از داروهای بیهوشی است. پیشنهاد می شود با اعمال دقت بیشتری در زمینه تسریع انتقال کودکان و دریافت اکسیژن حین انتقال به ریکاوری تا حدود زیادی از بی ثباتی پارامترهای فوق پیش گیری کرد.

زمینه و هدف: ساکشن لوله داخل نای یک روش استاندارد مراقبت پرستاری در بیماران لوله گذاری شده می باشد. اما چنانچه طریقه اصولی و صحیح انجام نگیرد می تواند عوارض بسیاری را به دنبال داشته باشد.روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی است و هدف آن تعیین تاثیر ساکشن لوله داخل نای بر میزان فشار خون، ضربان قلب، اکسیژناسیون خون بیماران بستری در بخش های مراقبت های ویژه مرکز آموزشی درمانی کاشانی شهرکرد در سال 1384 می باشد. داده ها توسط فرم جمع آوری اطلاعات از 35 بیمار و از طریق مشاهده و اندازه گیری فشار خون به روش غیرمستقیم و اکسیژناسیون خون شریانی به وسیله پالس اکسیمتر و ضربان قلب به وسیله مانیتورینگ قلبی با یک مدل از دستگاه ها و به شیوه یکسان جمع آوری گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که در مرحله حین ساکشن نسبت به قبل از ساکشن میانگین فشارخون سیستول، دیاستول و ضربان قلب به طور معنی دار افزایش و اکسیژناسیون خون شریانی به طور معنی دار کاهش یافته است. در مرحله 1 دقیقه پس از ساکشن نسبت به قبل از ساکشن نیز میانگین فشارخون سیستول، دیاستول ضربان قلب به طور معنی دار افزایش یافته در حالی که کاهش اکسیژناسیون خون شریانی در این زمان از نظر آماری معنی دار نبوده است. در مرحله 3 دقیقه پس از ساکشن نسبت به قبل از ساکشن میانگین فشارخون سیستول دیاستول، ضربان قلب اکسیژناسیون خون شریانی همگی افزایش نداشته اند که از نظر آماری معنی دار نبوده است. این تغییرات، در مرحله 1 و 3 دقیقه پس از ساکشن نیز نسبت به حین ساکشن به مقادیر متفاوتی مشاهده شده است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش بیشترین تغییرات فشارخون، ضربان قلب به صورت افزایش و اکسیژناسیون خون شریانی به صورت کاهش در مرحله حین ساکشن نسبت به قبل از ساکشن و همچنین بیشترین تغییرات فشارخون-ضربان قلب به صورت کاهش و اکسیژناسیون خون شریانی به صورت افزایش در مرحله 3 دقیقه پس از ساکشن نسبت به حین ساکشن اتفاق افتاده است. بنابراین با توجه به کاربرد رایج ساکشن لوله داخل نای در بخش های ویژه و نتایج حاصله رعایت استانداردهای این روش مراقبتی، هیپراکسیژنه کردن بیماران در قبل و بعد از به کارگیری از این روش، رعایت تعداد دفعات و زمان صحیح ساکشن، انجام آن بر اساس نیاز بیمار، توجه دقیق به فشارخون، ضربان قلب و اکسیژناسیون خون شریانی بیماران قبل و بعد از به کارگیری این روش خصوصا در بیماران پرخطر و مانیتورینگ آنان پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: درد زایمان از جمله شدیدترین دردهایی است که توسط انسان تجربه می شود و ترس از این درد باعث انتخاب سزارین در مادران می گردد. یکی از روش های دارویی سالم و ارزان جهت تسکین درد زایمان گاز انتونکس است. این مطالعه با هدف بررسی اثرات انتونکس بر شدت درد و وضعیت همودینامیک مادر و آپگار جنین در زایمان طبیعی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی 60 زن کاندید زایمان طبیعی مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی هاجر شهرکرد که شرایط یکسان برای ورود به مطالعه داشتند، به طور در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند. پس از شروع فاز فعال زایمان انتونکس توسط ماسک در اختیار مادران گروه مداخله قرار گرفت و مادران تا پایان مرحله دوم زایمان از این گاز استنشاق کردند. میانگین شدت درد، وضعیت همودینامیک مادر در حین دریافت گاز و آپگار جنین پس از تولد ثبت و با گروهی که انتونکس دریافت نکردند، مقایسه شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: میانگین شدت درد درمرحله اول زایمان در گروه مداخله 3.98±2.7 و در گروه شاهد 5.60 3.8 بود (P=0.03) و در مرحله دوم زایمان به ترتیب 7.20±0.6 و 10 (P=0.04) بود. بین دو گروه تفاوت معنی داری در میزان فشار خون مادر، میانگین ضربان قلب جنین و نمره آپگار دقایق 1 و 5 جنین وجود نداشت. میانگین تعداد تنفس و ضربان قلب مادر در گروه مداخله بیشتر از گروه شاهد بود (P<0.05)، ولی در وضعیت طبیعی قرار داشت. میزان تهوع و استفراغ مادر در هر دو مرحله زایمان در گروه مداخله بیشتر از گروه شاهد بود (P<0.05).نتیجه گیری: در طی زایمان انتونکس می تواند بی دردی کافی و موثر برای مادر و بدون عارضه عمده در جنین ایجاد نماید که این موضوع ممکن است بتواند باعث کاهش موارد سزارین و عوارض ناشی از آن شود.

هدف: این مطالعه به منظور بررسی تاثیر خروج زودهنگام از تخت بر وضعیت همودینامیک بیماران متعاقب جراحی عروق کرونر انجام شد.زمینه: جراحی بای پس عروق کرونر یکی از مهم ترین و متداول ترین مداخلاتی است که می تواند باعث افزایش کیفیت زندگی و کاهش مرگ در بسیاری از بیماران قلبی گردد. به نظر می رسد خروج زودهنگام این بیماران از تخت موجب کاهش عوارض پس از جراحی شود. نگرانی های عمده پرسنل درمانی درباره تاثیر و خطرات همودینامیک ناشی از این اقدام می تواند از علل توجه ناکافی به تحرک زودتر این بیماران باشد.روش کار: تحقیق حاضر یک کارآزمایی بالینی با تعداد 100 بیمار کاندید بای پس عروق کرونر می باشد. بیماران به روش تخصیص تصادفی در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند. خروج از تخت در گروه کنترل طبق روال بیمارستان در روز سوم بعد از عمل انجام گرفت و گروه آزمون در روزهای اول، دوم و سوم بعد از جراحی از تخت خارج شدند. سایر برنامه های درمانی دو گروه یکسان بود. شاخص های همودینامیک بیماران اندازه گیری و بین دوگروه مقایسه شدند. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 18 با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، کای دو و آنالیز واریانس مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: بین دو گروه از نظر متغیرهای جمعیت شناختی و سابقه بیماری های زمینه ای تفاوت معناداری وجود نداشت. در گروه آزمون، فشارخون سیستولی و دیاستولی در روزهای دوم و سوم پس از عمل بالاتر بود. مقایسه درناژ کل روز سوم قبل از خروج درن ها (میانگین درناژ گروه آزمون، 495 میلی لیتر با انحراف معیار 241 و میانگین درناژ گروه کنترل، 556 میلی لیتر با انحراف معیار 285) (P=0.27) و بروز آریتمی (در گروه آزمون، 22 نفر و در گروه کنترل، 23 نفر) (P=0.67) نشان دهنده عدم جود اختلاف معنی دار آماری بین گروه ها بود. هیچ کدام از بیماران حین خروج از تخت عارضه ای نشان ندادند.نتیجه گیری: بیماران گروه آزمون افزایش مختصری در فشار خون سیستولی و دیاستولی داشتند، اما این افزایش از نظر بالینی ناچیز بود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که خروج زودهنگام بیماران از تخت پس از بای پس عروق کرونر یک مداخله ایمن و قابل اجرا است و باعث تغییرات حاد همودینامیک و خونریزی نمی شود.

مقدمه: امروزه جراحی پیوند بای پس عروق کرونر (CABG) در بسیاری از بیماران برای برطرف نمودن مشکلات ناشی از بیماری های قلبی- عروقی متداول می باشد. هدف: تعیین تاثیر بازتوانی قلبی بر شاخص های همودینامیک بیماران تحت CABG روش: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، 100 بیمار پس از عمل جراحی پیوند عروق کرونر به دو گروه مساوی مداخله و کنترل تقسیم شدند. فاز 2 برنامه بازتوانی قلبی به مدت 24 جلسه برای گروه آزمون انجام شد و گروه کنترل از برنامه های معمول پیروی کردند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه دموگرافیکی و برگه ثبت وضعیت همودینامیک در زمان ترخیص یا شروع بازتوانی، هفته چهارم یا جلسه 12 بازتوانی قلبی و هفته 8 یا جلسه 24 بازتوانی قلبی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 17 و آزمون های تی مستقل، مجذورکای و آنالیزواریانس یک طرفه استفاده شد. یافته ها: گروه های آزمون و کنترل از لحاظ متغیرهای دموگرافیک اختلاف معناداری با یکدیگر نداشتند. مقایسه یافته های دو گروه نشان داد که به طور معنی داری میانگین تعداد ضربان قلب 8 هفته بعد از ترخیص در گروه آزمون با میانگین و انحراف معیار 8.34±72.84 کمتر از گروه کنترل (7.93±77.75) بود (p<0.006)؛ ولی اختلاف سایر پارامترهای همودینامیک معنادار نبود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر دلالت بر بهبود نسبی برخی از شاخص های همودینامیک با انجام مداخله بازتوانی قلبی دارد. مطالعات بیشتر جهت بررسی اثربخشی برنامه های بازتوانی مورد نیاز است.

گاز اکسیدنیترو (N2o ) از داروهای هوشبری است که به طور متداول در بیهوشی عمومی مورد استفاده قرار می گیرد. این دارو دارای عوارض متعددی است که می تواند هم به صورت حاد (در بیماران در طی بیهوشی عمومی و ریکاوری ) و هم به صورت مزمن به علت تماس درازمدت پرسنل اطاق عمل با مقادیر اندک N2o  در اثر آلودگی هوای اطاق عمل با این گاز رخ دهد. به همین دلیل امروزه بسیاری از متخصصین بیهوشی بر این عقیده اند که بهتر است از استفادة آن صرف نظر گردد. به دلیل خواص آنالژیک N2o و تأثیر آن بر روی گیرنده های اوپیوئیدها، شاید بتوان از فنتانیل به جای آن استفاده نمود. فنتانیل از مواد مخدر سنتتیک و کوتاه اثر است که قدرتی معادل یکصد برابر مرفین دارد . هدف این تحقیق بررسی امکان حذف N2o و جایگزینی آن توسط فنتانیل است . در این مطالعه 120 بیمار از کلاس ASA I که با بیهوشی عمومی تحت عمل جراحی قرار می گرفتند بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. عمل جراحی و بیهوشی در این بیماران بیشتر از یکساعت به طول می انجامید. شروع بیهوشی برای همه یکسان (تیوپنتال سدیم ، فنتانیل و پاولون) بود. ادامه بیهوشی در گروه شاهد با اکسیژن + N2o + هالوتان و در گروه آزمایش با هالوتان + اکسیژن + تزریق 5/0 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل هر نیمساعت بود. فشار خون سیستولیک و تعداد ضربان قلب در تمام بیماران ، قبل از شروع بیهوشی ، در طی بیهوشی و در زمان ریکاوری اندازه گیری و ثبت می گردید. بر اساس نتایج بدست آمده و آنالیز آماری انجام شده ، میانگین فشارخون و تعداد نبض در دو گروه مورد بررسی قبل از بیهوشی ، طی بیهوشی عمومی و پس از آن در ریکاوری تفاوت معنی داری نداشت . بنابراین می توان به جای N2o از تزریق 5/0 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل هر نیم ساعت در طول بیهوشی عمومی استفاده نمود که در این صورت ثبات همودینامیک بیمار نیزحفظ خواهد شد.  بررسی های بیشتر برای دوزهای پائین تر فنتانیل توصیه می شود.    

سابقه و هدف: پرفشاری خون سومین عامل مرگ و میر در جهان است. با توجه به اینکه 50 درصد مبتلایان در درمان پرفشاری خون با روش های دارویی موفق نیستند، پرداختن به روش های درمانی غیر دارویی مناسب، موثر و کم هزینه مثل حجامت می تواند موثر باشد، لذا این تحقیق انجام گرفت.مواد و روش ها: یک بررسی توصیفی است که در افراد مبتلا به هیپرتنشن مراجعه کننده به مرکز حجامت انجام شده است. از بین افرادی که برای حجامت مراجعه کرده بودند 25 نفر که مبتلا به هیپرتنشن بوده و داروی ضد فشار خون دریافت می کردند انتخاب شدند. فشار خون سیستول، دیاستول و نبض قبل و بعد از حجامت بررسی شد. داده ها از طریق پرسشنامه جمع اوری گردید و با کمک آزمون paired T test مورد قضاوت اماری قرار گرفت.یافته ها: تحقیق بر روی 25 نفر انجام گرفت. میزان کاهش فشار خون سیستولیک (p<0.0001) 0.94±0.98 و برای فشار خون دیاستولیک (p<0.0001) 0.46±0.78 بود و تغییرات نبض 3±2.8 کاهش یافت (p<0.05).بحث و نتیجه گیری: بنظر می رسد که حجامت می تواند در بهبود وضعیت همودینامیک مبتلایان به فشار خون بالا کمک کند.

سابقه و هدف: ترانکسامیک اسید یک مهار کننده فیبرینولیز است. اگر چه اثر سودمند این دارو در کاهش خونریزی ثابت شده است، اما استفاده از آن در حیطه زایمان طبیعی محدود است. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر ترانکسامیک اسید بر پیامدها و وضعیت همودینامیک مادر پس از زایمان طبیعی می باشد.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور، 200 خانم باردار گراوید اول به دو گروه مورد و کنترل تقسیم شدند. در گروه مورد بلافاصله بعد از زایمان ترانکسامیک اسید وریدی و در گروه کنترل گلوکز 5 درصد وریدی به مادران تزریق گردید. هموگلوبین در بدو ورود و 24 ساعت پس از زایمان اندازه گیری شده و افت هموگلوبین بیش از 10 درصد به عنوان خونریزی پس از زایمان در نظر گرفته شد. وضعیت همودینایک از طریق اندازه گیری فشارخون و نبض بررسی شد. منظور از پیامد مادر پس از زایمان، تغییرات هموگلوبین، نیاز به داروی یوتروتونیک اضافی، نیاز به تجویز خون و نیاز به جراحی در مادر بود.نتایج: درصد افت هموگلوبین 24 ساعت پس از زایمان تفاوت معنی داری را بین دو گروه مورد مطالعه نشان داد. خونریزی شدید و تجویز خون و تجویز میزوپریستول در گروه مداخله صفر و در گروه کنترل 4 نفر بود.نتیجه گیری: یافته های حاضر نشان داد که ترانکسامیک اسید می تواند به کاهش خونریزی پس از زایمان کمک کرده و از کاهش هموگلوبین مادر به دنبال خونریزی جلوگیری می کند.